Συνειρμοί

Κάποτε ο Αισχύλος, μεταξύ 525-456 π.Χ., είπε πως «δεν είναι οι όρκοι που μας κάνουν να πιστέψουμε κάποιον άνθρωπο, αλλά ο άνθρωπος που μας κάνει να πιστέψουμε τους όρκους». Χρήσιμο να το θυμηθούμε σήμερα, κάνοντας το καθήκον μας ως πολίτες. Οπως και τη γνώμη του σοφού δούλου από τη Φρυγία και σπουδαίου μυθοποιού, του Αισώπου: «Πολλοί υπόσχονται μεγάλα πράγματα, ενώ δεν μπορούν να κάνουν ούτε τα μικρά».

Λέμε συχνά πως οι αρχαίοι τα είπαν όλα. Αλλά κι εμείς τα είδαμε όλα, τελευταία, κυρίως την έλλειψη πολιτισμού στην προεκλογική αντιπαράθεση. Νιώσαμε ολοζώντανους δίπλα μας τους γραφικούς κινηματογραφικούς ήρωες, Καλοχαιρέτα, Γκόρτσο, Μαυρογυαλούρο, μέχρι και την «Κυρά μας τη μαμή».

Η άκρατη παροχολογία προκαλεί συνειρμό με τον Αριστοφάνη να «παροχολογεί» στους «Ορνιθες»: «Θα χωρομετρήσω τον αέρα και θα σας τον μοιράσω για χωράφια».

Και τότε, το 414 π.Χ., ο ίδιος πολιτικός «πολιτισμός». 

Και έρχεται, κάπου στο 1500 μ.Χ., ο Νικολό Μακιαβέλι (πατέρας της σύγχρονης πολιτικής επιστήμης για τους θαυμαστές του, κυνικό κτήνος, ταυτισμένο με τη διαφθορά, για τους υπόλοιπους), να στηρίξει τους... χορηγούς του, λέγοντας: «Σε έναν ηγεμόνα δεν λείπουν ποτέ οι νόμιμοι λόγοι να παραβεί μια υπόσχεση». Ή «η υπόσχεση που δόθηκε ήταν αναγκαιότητα του παρελθόντος. Ο λόγος που δεν κρατήθηκε, αναγκαιότητα του παρόντος». Δεν άρεσε τυχαία ο «Ηγεμόνας» του σε Χίτλερ και Μουσολίνι. Ιδιαίτερα όταν τόνιζε πως «ο επιτυχημένος ηγεμόνας καθοδηγείται από την αυστηρά ωφελιμιστική επιλογή των κατάλληλων μέσων για τους σκοπούς του» ή ότι «ο σκοπός αγιάζει τα μέσα» ή «να κάνουμε το κακό μια κι έξω, αλλά το καλό να το δίνουμε σιγά-σιγά».

Θυμίζει κάτι, έτσι δεν είναι;