Πότε θα μιλήσουν για την ξεχασμένη Ελλάδα;

Η αναζήτηση του ιδανικού υποψηφίου από τα κόμματα για τις περιφερειακές και δημοτικές εκλογές εξελίσσεται σε σταυρόλεξο για δυνατούς λύτες. Σε δύσκολο γρίφο με εκπλήξεις, απρόοπτα και ανατροπές. Οχι γιατί δεν υπάρχουν ικανοί για να υπηρετήσουν τις τοπικές κοινωνίες. Οχι γιατί οι άξιοι έχουν εξαφανιστεί ή αδιαφορούν για τα κοινά, αλλά επειδή οι πρωταγωνιστές της κεντρικής σκηνής επιμένουν στη λάθος συνταγή. Επιμένουν να είναι ρυθμιστές ακόμα και στις τοπικές εκλογικές αναμετρήσεις διότι θέλουν να έχουν τον πρώτο λόγο στις επιλογές των προσώπων, ώστε στη συνέχεια να μπορούν να βάψουν τον χάρτη της χώρας με τα κομματικά τους χρώματα. Για να πανηγυρίζουν τη νίκη των «ημετέρων», οι οποίοι στη συνέχεια θα λειτουργούν ως το «μακρύ χέρι» της κεντρικής εξουσίας.

Από αυτό το «πολιτικό πανηγύρι» που στήνεται κάθε τέσσερα χρόνια χαμένοι δεν είναι όσοι «καίγονται» πριν μπουν στον εκλογικό στίβο για λόγους συμφερόντων και ισορροπιών. Ο μεγάλος χαμένος είναι ο πολίτης και ακολουθούν η χώρα και η οικονομία, γιατί, όσο οι περιφέρειες και οι δήμοι βρίσκονται σε «λήθαργο», δεν πρόκειται να πάρει μπροστά η ατμομηχανή της ανάπτυξης - όσο καλές προθέσεις και να έχουν οι κυβερνώντες. Αυτοί, δηλαδή, που εξακολουθούν να θεωρούν «τσιφλίκι» τους την τοπική αυτοδιοίκηση. Αυτοί που θέλουν τους περιφερειάρχες και τους δημάρχους εκτελεστικά όργανα που αδιαμαρτύρητα θα υλοποιούν τα κυβερνητικά σχέδια. Αυτοί που εξοστρακίζουν ακόμα και τη σκέψη για πραγματική αποκέντρωση και ανεξαρτησία των ΟΤΑ. Αυτοί που θεωρούν ιδανικούς για «τοπικούς άρχοντες» όσους κρίνουν ανίκανους ή επικίνδυνους για τα ψηφοδέλτια των εθνικών εκλογών. Αυτοί που πιστεύουν ότι η τοπική αυτοδιοίκηση είναι ο μεγάλος πολιτικός «σκουπιδοτενεκές» όπου μπορούν να πετούν ό,τι δεν τους είναι πλέον χρήσιμο.

Η τοπική αυτοδιοίκηση αποτελεί ακρογωνιαίο λίθο της Δημοκρατίας και οφείλουμε όλοι να την προστατεύσουμε και να την ενισχύσουμε προς όφελος του συνόλου της κοινωνίας, χωρίς αποκλεισμούς και διαχωρισμούς. Η περιφέρεια και ο δήμος, έστω και τώρα, πρέπει να απελευθερωθούν από τα «δεσμά» της κεντρικής εξουσίας. Να επανακτήσουν τον χαμένο ρόλο τους και να πρωτοστατήσουν στην προσπάθεια ανασυγκρότησης της χώρας και δημιουργίας ενός κοινωνικού κράτους. Ενός κράτους που θα έχει στο επίκεντρο τον άνθρωπο, που θα λύνει προβλήματα αντί να δημιουργεί καινούργια. Ενός σύγχρονου κράτους που αποτελεί ζητούμενο εδώ και περίπου 200 χρόνια.

Η ελληνική επαρχία ερημώνει! Εγκαταλείπεται και από τους τελευταίους κατοίκους της, γιατί δεν αντέχουν άλλο την κρατική αδιαφορία και την κοροϊδία των αρμοδίων. Ολόκληρα χωριά μετατρέπονται σε «φαντάσματα», επειδή το κράτος δεν διαθέτει κανένα απολύτως σχέδιο για να στηρίξει ακόμα και αυτούς τους ελάχιστους που θέλουν να μείνουν στον τόπο τους. Οσους αντιστέκονται στην ιδέα να ζήσουν στις μεγαλουπόλεις με τα επιδόματα των ανέργων.

Ο πολιτικός κόσμος πρέπει να αντιληφθεί ότι Ελλάδα δεν είναι μόνο η Αθήνα, η Θεσσαλονίκη και τα άλλα αστικά κέντρα. Ελλάδα είναι η ξεχασμένη περιφέρεια. Εκεί όπου υπάρχουν ευκαιρίες για ανάπτυξη σε τομείς που εγκαταλείφθηκαν στα χρόνια του «εύκολου πλούτου» και της «λαμπερής ζωής». Σε αυτή την Ελλάδα πρέπει οι πολιτικοί να στρέψουν την προσοχή τους. Να τη γνωρίσουν, να τη μελετήσουν και να τη στηρίξουν με τα αναγκαία έργα υποδομής και με γενναία κίνητρα για όσους έχουν απομείνει εκεί, αλλά και για όσους θα ήθελαν να αρχίσουν μια καινούργια ζωή. Μια νέα ζωή μακριά από τα «μέγαρα» των Αθηνών, αλλά και μακριά από τη φτώχεια και τη μιζέρια.

Σε αυτόν τον αγώνα αναγέννησης της χώρας καθοριστικός πρέπει να είναι ο ρόλος της τοπικής αυτοδιοίκησης και γι’ αυτό αυτοί που θα επιλεγούν για να πρωτοστατήσουν θα πρέπει να είναι οι «καλύτεροι». Αυτοί που θα έχουν όρεξη για σκληρή δουλειά και όχι για τίτλους. Αυτοί που θα έχουν όραμα για τον τόπο τους και όχι οι περαστικοί ψηφοθήρες ή αυτοί που αναλαμβάνουν εργολαβικά τον έργο του κομματάρχη.

Ελπίδα για μια νέα Ελλάδα, χωρίς χρεοκοπίες και μνημόνια, θα υπάρξει μόνο όταν η αξιοκρατία γίνει πράξη και πάψει να είναι ένα χιλιοειπωμένο σύνθημα. Διαφορετικά, η χώρα θα συρρικνώνεται και οι πολίτες είτε θα ξενιτεύονται είτε θα επιβιώνουν στα συσσίτια και με τα «χαρτζιλίκια» της πολιτείας. Ας «τσακωθούν», λοιπόν, έστω και μια φορά οι πολιτικοί μας για την ουσία και όχι για το φθηνό «περιτύλιγμα». Ας «τσακωθούν» προς όφελος της κοινωνίας και όχι για την επιβίωση των κομμάτων τους και το προσωπικό τους όφελος!