Διορίστε, τουλάχιστον, τους σωστούς ανθρώπους

Η κυβέρνηση και ο ΣΥΡΙΖΑ είναι ειλικρινείς όταν λένε ότι θα διορίσουν κόσμο. Τους εμπιστεύομαι απολύτως. Ηδη έχει αρχίσει το προεκλογικό πάρτι και θα είναι από εκείνα τα παλιά γλέντια της Ν.Δ και του ΠΑΣΟΚ, τότε που δεν είχαμε τους δανειστές και τις αγορές πάνω από το κεφάλι μας και κάναμε όλα τα κέφια των ψηφοφόρων. Μιας, λοιπόν, που θα ανοίξουν ξανά οι πόρτες του Δημοσίου, να πάρουμε ανθρώπους στις σωστές θέσεις για να κάνουν και καμιά δουλειά. Και δεν λέω λόγια στον αέρα, ούτε εικάζω τις προθέσεις των υπουργών. Διαβάζω με προσοχή τις προκηρύξεις του ΑΣΕΠ για να βεβαιωθώ ότι δεν αλλάξαμε καθόλου έπειτα από 10 χρόνια χρεοκοπίας. Είμαστε ίδιοι και απαράλλαχτοι. Είδα, λοιπόν, ότι θα προσλάβουμε, μεταξύ άλλων, φύλακες, επιστάτες, προσωπικό γενικών καθηκόντων και καθηγητές πανεπιστημίου. Αυτούς, δηλαδή, που δεν χρειαζόμαστε με τίποτα. Ξεκινώ από τους τελευταίους. Από η δεκαετία του ’80 που όλα έγιναν πιο εύκολα, αποκτήσαμε τόσο πολλούς καθηγητές, περισσότερους από όσους μπορούμε να καταναλώσουμε. Φτιάξαμε απίστευτα ΑΕΙ και ΤΕΙ σε κάθε πόλη και χωριό, βολέψαμε καθηγητές που πήραν το υψηλό αξίωμα και τον καλό μισθό για να κόβουν βόλτες στην Αθήνα. Οι μισοί σηκώνουν το βάρος της λειτουργίας των περιφερειακών ιδρυμάτων. Οι άλλοι μισοί λουφάρουν με την ανοχή ή τη βοήθεια των διοικήσεών τους. Το στοίχημα, λοιπόν, είναι να  βάλουμε αυτούς τους ανθρώπους να δουλέψουν και όχι να πάρουμε κι άλλους για να δουλέψουν 2-3 χρόνια και μετά να εξαφανιστούν όπως οι παλιότεροι.

Οσο για το προσωπικό γενικών καθηκόντων, συμβαίνει το ίδιο ακριβώς με τον Στρατό. Είναι πάντα η καλύτερη ειδικότητα. Την παίρνουν με ισχυρό «βύσμα» οι «τσάτσοι» για να μην κάνουν τίποτε.

Να σοβαρευτούμε. Τρεις ειδικότητες χρειάζεται η χώρα άμεσα. Πρώτα νοσηλευτές. Οσο περισσότερους γίνεται. Οποιος είχε τη δυσάρεστη εμπειρία να νοσηλευτεί σε δημόσιο νοσοκομείο τα τελευταία χρόνια, είδε τον γολγοθά που ανεβαίνουν σε κάθε εφημερία οι νοσηλευτές που απέμειναν στο σύστημα υγείας μετά τη μαζική έξοδο συνταξιοδοτήσεων. Γιατρούς ακόμη έχουμε αρκετούς, σε μια δεκαετία θα προκύψει το πρόβλημα, όταν θα γεράσουν οι σημερινοί πενηντάρηδες και οι νέοι συνάδελφοί τους θα έχουν μείνει μόνιμα εκεί που πήγαν για λίγο. Στο Λονδίνο και στο Βερολίνο.

Η δεύτερη ειδικότητα που χρειαζόμαστε είναι οι οδοκαθαριστές. Και όχι μόνο στα μεγάλα αστικά κέντρα αλλά και στα νησιά, όπου η κατάσταση γίνεται κάθε χρόνο και χειρότερη, σε μια χώρα που περιμένει να ζήσει από τον τουρισμό.

Η τρίτη ειδικότητα που χρειαζόμαστε από χθες, χωρίς αναβολή, είναι οι πυροσβέστες-διασώστες. Μετά την εκατόμβη του καλοκαιριού και τις πλημμύρες του χειμώνα, δεν έχει το δικαίωμα καμιά κυβέρνηση να εφησυχάζει, ελπίζοντας ότι δεν θα της τύχει άλλη αναποδιά όσο θα βρίσκεται στην εξουσία. Στο εξής θα έχουμε όλο και πιο συχνά πυρκαγιές και πλημμύρες, μικρές και μεγάλες, όπως όλος ο πλανήτης. Οσα σχέδια και να φτιαχτούν από τα υπουργεία, τις περιφέρειες και τους δήμους, την κρίσιμη ώρα χρειάζονται άνθρωποι της δράσης. Με εκπαίδευση και ψυχή. Αυτοί θα σβήσουν τις φωτιές και θα σώσουν εγκλωβισμένους. Τα σχέδια είναι να τα μελετούν πριν οι επιχειρησιακοί για να είναι έτοιμοι. Την ώρα της μάχης θέλεις ετοιμότητα, γνώση και ψυχή.

Αντί να φτιάχνουμε ΤΕΙ χωρίς νόημα από εδώ και από εκεί, να μεγαλώσουμε την Πυροσβεστική Σχολή. Να δανειστούμε τεχνογνωσία από Γερμανία και ΗΠΑ και να δημιουργήσουμε ένα μεγάλο σύγχρονο οργανωμένο Σώμα.

Πολλές φορές οι πυροσβέστες μάς έχουν συγκινήσει με ηρωικές πράξεις. Κορυφαία στιγμή τους ήταν ο σεισμός της Αττικής του 1999. Εσωσαν κόσμο με αυτοθυσία. Πλέον όμως αυτό δεν είναι αρκετό. Χρειαζόμαστε πολλούς εξαιρετικά εκπαιδευμένους και σύγχρονο εξοπλισμό. Καλύτερα να μην πάρουμε ένα αεροπλάνο της Πολεμικής Αεροπορίας και μια φρεγάτα του Ναυτικού και με τα ίδια χρήματα να εξοπλιστεί η Πυροσβεστική με 30 ελικόπτερα και πιλότους αετούς. Τα επόμενα χρόνια θα καταδείξουν του λόγου το αληθές.

Πάντα πρέπει να έχουμε στον νου μας ότι θεομηνίες και καταστροφές συμβαίνουν παντού. Ο τρόπος αντιμετώπισης διαφέρει. Σεισμοί και πυρκαγιές γίνονται στην Ιαπωνία και στον τρίτο κόσμο. Στην πρώτη περίπτωση, όμως, τα θύματα μετριούνται στα δάχτυλα του ενός χεριού, στη δεύτερη σε χιλιάδες. Κι αυτό διότι στις οργανωμένες κοινωνίες υπάρχει το κράτος που σχεδιάζει με βάση τα πραγματικά δεδομένα και όχι με το «έλα, μωρέ, τώρα…» ή το «σιγά! Και τι πρόκειται να συμβεί;». Υπολογίζουν όχι μόνο την κακιά στιγμή, αλλά τη χειρότερη με όλα τα πιθανά εμπόδια. Καταστρώνουν σχέδια, τα προβάρουν, ελέγχουν πώς υλοποιούνται, τα διορθώνουν, βρίσκουν τις διόδους διαφυγής, τις σηματοδοτούν, διώχνουν τα αυτοκίνητα που τις κλείνουν, υπενθυμίζουν ξανά και ξανά τους κινδύνους. Και μετά ελέγχουν και επικαιροποιούν τα σχέδια έτσι ώστε, αν γίνει το κακό, να ελαχιστοποιηθούν οι συνέπειες. Με αλλά λόγια, αν το πρόβλημα στο Μάτι ήταν τα αυθαίρετα, θα έπρεπε στο επιχειρησιακό σχέδιο να είχε προβλεφθεί πώς θα έφθαναν τη δύσκολη ώρα τα οχήματα στο σημείο και οι άνθρωποι στη θάλασσα.