Μοναξιές

Είχε φανεί από καιρό ότι ο Μπόρις Τζόνσον θα αντιμετώπιζε αρκετά προβλήματα ως πρωθυπουργός. Οι φιλελεύθεροι αναλυτές και opinion makers τον κατατάσσουν στους αντιευρωπαϊστές, εθνοκεντρικούς πολιτικούς, βάζοντάς τον συχνά στην ίδια ομάδα σκέψης και θεώρησης των πραγμάτων με τους Πούτιν, Ερντογάν, Ορμπαν, Σαλβίνι και Κατσίνσκι.

Είναι αλήθεια ότι ο ιδιόρρυθμος πρώην δήμαρχος Λονδίνου ποτέ δεν γοητεύτηκε από την παγκοσμιοποίηση και την ελαστικοποίηση των πολιτικών ορίων που φέρνουν κοντά την Κεντροδεξιά με την Κεντροαριστερά. Τόσο κοντά που οι όποιες διαφορές καθίστανται δυσδιάκριτες. Πιάνοντας το κοινό αίσθημα περί ιδιαιτερότητας των Αγγλων και εν μέρει των Ουαλών, Σκωτσέζων, Ιρλανδών, πόνταρε στο χαρτί της εξόδου της Βρετανίας από την Ευρωπαϊκή Ενωση και κέρδισε πανηγυρικά.

Τώρα, ως πρωθυπουργός πλέον, πρέπει να διαχειριστεί τη «δημιουργική μοναξιά» της Βρετανίας. Το γεγονός ότι στην οικογένειά του, με επικεφαλής τον πατέρα του, Στάνλεϊ, δηλώνουν φανατικοί ευρωπαϊστές, σε πρώτη ανάγνωση τον βλάπτει. Με μια δεύτερη ματιά, όμως, διακρίνει κανείς αρκετά οφέλη που τον περιμένουν αν παίξει σωστά στο ταμπλό που έχει τίτλο «θυσία για την πατρίδα». Μπορεί, δηλαδή, να κινδυνεύει να χάσει τη σχέση με την οικογένειά του, αλλά παραμένει βράχος στην υπεράσπιση αυτού που θεωρεί ότι συμφέρει τη χώρα. Κι αυτό φέρνει ψήφους.