Ερωτήματα

Tα γεγονότα που όλοι παρακολουθήσαμε, νωρίς το πρωί της περασμένης Πέμπτης, στο λιμάνι του Πειραιά είναι αποκαρδιωτικά. Από τη μία πλευρά βρίσκονταν εκατοντάδες επιβάτες με τα εισιτήρια στα χέρια τους, έτοιμοι για μια μικρή απόδραση σε κάποιο ελληνικό νησί. Για πολλούς εξ αυτών ήταν η πρώτη έξοδος μετά από μήνες εγκλεισμού, περιορισμών και θυσιών λόγω της πανδημίας. Από την άλλη πλευρά, μερικές δεκάδες άτομα -όχι πάνω από 30 λένε αυτόπτες μάρτυρες- εμπόδιζαν την επιβίβαση στα πλοία και οι ουρές των ταξιδιωτών ολοένα και μεγάλωναν. Ηταν μέλη ενός από τα συνδικάτα των εργαζομένων στη ναυτιλία, τα οποία -μολονότι η απεργία που είχαν προκηρύξει κρίθηκε παράνομη από τη Δικαιοσύνη- αποφάσισαν να προχωρήσουν με την κινητοποίησή τους, διαμαρτυρόμενα για το εργασιακό νομοσχέδιο. Κρατώντας στα χέρια τους ένα πανό που έγραφε «Κάτω τα χέρια από τα συνδικάτα», ένα σύνθημα-απομεινάρι μιας άλλης εποχής, έδειχναν να αδιαφορούν για την ταλαιπωρία του κόσμου. Τα ερωτήματα που προκύπτουν είναι πολλά. Ηταν, άραγε, αυτή η κινητοποίηση ένας αγώνας για τα δικαιώματα των εργαζομένων ή μια μάχη οπισθοφυλακής για τα προνόμια των συνδικαλιστών; Με την πρακτική που ακολούθησαν τα μέλη του συγκεκριμένου σωματείου κατόρθωσαν να επικοινωνήσουν τις θέσεις τους και τις ενστάσεις τους για τις αλλαγές στα εργασιακά; Και το κυριότερο… Αντιλαμβάνονται οι εκπρόσωποι του συνδικαλιστικού κινήματος ότι ο κόσμος της εργασίας μεταβάλλεται ραγδαία και ότι μαζί με αυτόν αλλάζουν και οι ανάγκες των εργαζομένων; Η οικονομική κρίση της προηγούμενης δεκαετίας, η υγειονομική λαίλαπα της περασμένης χρονιάς και η εν εξελίξει ψηφιακή επανάσταση αλλάζουν και τον τρόπο που δουλεύουμε και τις διεκδικήσεις μας. Είναι, λοιπόν, τα συνδικάτα προετοιμασμένα για το μέλλον ή θα συνεχίσουν να πορεύονται με παρωχημένα συνθήματα της δεκαετίας του ’80;