Μας πήρε 11 χρόνια...

Hταν 23 Απριλίου του 2010. Με φόντο το ακριτικό Καστελλόριζο, ο τότε πρωθυπουργός Γιώργος Παπανδρέου ανακοίνωσε την προσφυγή της Ελλάδας στον ευρωπαϊκό μηχανισμό στήριξης. Από εκείνη την ημέρα η χώρα μπήκε σε μια στενωπό διαρκείας, ξεκίνησε μια πρωτοφανής περιπέτεια που ταλάνισε στον μέγιστο βαθμό την οικονομία και την κοινωνία. Από τότε άρχισαν να ακούγονται οι πρώτες φωνές για την αδήριτη ανάγκη να αλλάξει το παραγωγικό μοντέλο της χώρας και να αποκατασταθούν χρόνιες παθογένειες στη λειτουργία του κράτους και της οικονομίας. Τα χρόνια που ακολούθησαν έγιναν κάποιες δειλές προσπάθειες για την εκπόνηση ενός συνολικού σχεδίου με αναπτυξιακό πρόσημο, αλλά όλες έμειναν στα χαρτιά.

Σήμερα, 11 χρόνια μετά την έναρξη της μνημονιακής οδύσσειας, με αφορμή τη θεσμοθέτηση του ευρωπαϊκού Ταμείου Ανάκαμψης, η χώρα διαθέτει ένα πλήρες και συνεκτικό Εθνικό Σχέδιο Ανασυγκρότησης. Εχει έναν οδικό χάρτη, μια πυξίδα για τις μεγάλες μεταρρυθμίσεις που πρέπει να γίνουν προς όφελος της οικονομίας, της αγοράς και των πολιτών. Μεσολάβησε βέβαια μια καταστρεπτική πανδημία που ανάγκασε τους Ευρωπαίους ηγέτες να λάβουν γενναίες αποφάσεις για την οικονομική αναζωογόνηση των χωρών-μελών της Ε.Ε. Ουδέν κακόν αμιγές καλού, θα μπορούσε να πει κάποιος που επιλέγει να δει το ποτήρι μισογεμάτο.

 Το εθνικό σχέδιο ανάκαμψης είναι μια ιστορική ευκαιρία να αφήσουμε πίσω τον κακό εαυτό μας. Να επουλώσουμε τις πληγές που άνοιξαν η οικονομική και η υγειονομική κρίση και να γυρίσουμε σελίδα. Και δεν πρέπει να χαθεί, γιατί αν δεν κάνουμε τώρα το άλμα προς το μέλλον, κινδυνεύουμε να εγκλωβιστούμε σε ένα φαύλο κύκλο καχεξίας που θα μας γυρίσει πολλά χρόνια πίσω.