Προεδρολογία: Ενα σίριαλ που δεν το βλέπει κανείς!

Επί 120 και πλέον ημέρες, το σύνολο του πολιτικού προσωπικού στροβιλίζεται γύρω από ένα όνομα. Αυτό του νέου Προέδρου της Δημοκρατίας. Ενός Προέδρου για τον οποίο οι πολιτικοί έχουν αποφασίσει να μην είναι πρωταγωνιστής της κεντρικής πολιτικής σκηνής, αλλά απλώς διαχειριστής μιας «φο μπιζού» εξουσίας. Αυτός ο «άγνωστος Χ» κυριαρχεί στον πολιτικό λόγο και με τη βοήθεια ορισμένων μέσων ενημέρωσης τείνει η επιλογή του να εξελιχθεί σε σίριαλ, αλλά και μέγιστο πρόβλημα της κοινωνίας. Και είναι να απορεί κανείς, εάν όχι να αγανακτεί, που οι πολίτες αγωνιούν με το εάν ο νέος «εκλεκτός» είναι κεντροδεξιός ή κεντροαριστερός. Ασχολούνται περισσότερο με το εάν ο νέος ένοικος του Προεδρικού Μεγάρου θα είναι γυναίκα ή άντρας, παρά με το εάν έχουν μια σταθερή θέση εργασίας και έναν μισθό που δεν προσβάλλει την αξιοπρέπειά τους. Εάν μπορούν να ανταποκριθούν στις προμνημονιακές υποχρεώσεις τους ή εκείνες που δημιούργησαν οι λάθος συνταγές των δανειστών. Εάν το παιδί τους θα βρει δουλειά, εκτός από εποχικός σερβιτόρος, ή εάν σιχτιρίσει τη χώρα, τους πολιτικούς και τους «υπηρέτες» τους και επιλέξει, αντί της ελληνικής φαιδρότητας, τον δρόμο του οικονομικού μετανάστη.

Την ίδια ώρα που η προεδρολογία κυριαρχεί στα σαλόνια αλλά και στα καφενεία, η χώρα βρίσκεται και πάλι εν μέσω θαλασσοταραχής, την οποία οι πολιτικοί επιχειρούν να υποβαθμίσουν είτε για να μη χαλάσουν τον «μύθο» της ανάπτυξης, είτε για να επέλθει το ναυάγιο και να το εκμεταλλευτούν πολιτικά. Η χώρα βρίσκεται εν μέσω μιας τρικυμίας, η οποία ανατρέπει τη γεωπολιτική σκακιέρα της ευρύτερης περιοχής και απειλεί την εδαφική μας ακεραιότητα. Και το δυσάρεστο είναι ότι σε αυτή την τρικυμία η χώρα κινείται χωρίς πυξίδα. Αναζητεί στα τυφλά συμμάχους απευθυνόμενη στους κατ’ όνομα φίλους και εταίρους, οι οποίοι στα δύσκολα επιλέγουν, στα φανερά ή στα κρυφά, το αντίθετο στρατόπεδο ή, στην καλύτερη περίπτωση, την… ουδετερότητα.

Σε αυτή την κρίσιμη περίοδο, τα πολιτικά παιχνίδια και τα κομματικά στοιχήματα δεν επιτρέπονται. Απαιτούνται σοβαρότητα και ωριμότητα. Αρραγές πολιτικό μέτωπο. Ενιαία εθνική στρατηγική χωρίς αστερίσκους και υποσημειώσεις.

Στη Μεσόγειο οι σειρήνες ηχούν καθημερινά και το πολιτικό προσωπικό πιστεύει ότι ξορκίζει το κακό με το να απασχολεί την κοινή γνώμη με το όνομα του νέου Προέδρου, ο οποίος, άθελά του, ήδη διχάζει αντί να ενώνει τον λαό.

Η χώρα, όπως διδάσκει η Ιστορία αλλά παραδέχονται και οι σημερινοί αξιωματούχοι, στα δύσκολα είναι πάντα μόνη και συνήθως διχασμένη. Τα αποτελέσματα γνωστά σε όλους. Μικρές ή πολύ μεγάλες καταστροφές, οι οποίες δεν έχουν γίνει μαθήματα. Δεν έχουμε αντιληφθεί ότι οι μεγάλες ιδέες, εάν δεν υποστηρίζονται από το σύνολο του πολιτικού κόσμου και του λαού, εξελίσσονται σε οδυνηρά ναυάγια.

Η χώρα οδηγείται σε αδιέξοδο και καμία κυβέρνηση, ή κομματισμός σχηματισμός, δεν μπορεί να διαχειριστεί αποτελεσματικά το στημένο παιχνίδι των ισχυρών. Των ισχυρών που και στο παρελθόν μάς χτυπούσαν με συμπόνια στην πλάτη και μας εύχονταν «καλή τύχη». Αυτό συμβαίνει και σήμερα. Τα ωραία λόγια για τη χώρα που γέννησε τη Δημοκρατία περισσεύουν και την ίδια στιγμή κλείνουν πονηρά το μάτι στον άτακτο γείτονα. Σε έναν γείτονα που με τον παραλογισμό του, τους ψευτοτσαμπουκάδες και τα γρόσια κατορθώνει να επιβάλλει τις δικές του αλήθειες που υπερβαίνουν τη λογική.

Οι πολιτικοί ακροβατισμοί συνήθως έχουν δυσάρεστα αποτελέσματα και γι’ αυτό ο πολιτικός κόσμος της χώρας καλό θα ήταν, μονιασμένος και προσηλωμένος σε έναν στόχο, να αφήσει στην άκρη τις ανούσιες αντιπαραθέσεις που, εκτός όλων των άλλων, αποπροσανατολίζουν την κοινωνία. Μια κοινωνία που στην πλειονότητά της προτιμά να ασχολείται με «πολιτικές φαρσοκωμωδίες» και κουτσομπολιά, παρά με τη δυσάρεστη καθημερινότητα. Και γι’ αυτό μεγάλη ευθύνη έχουν και ορισμένα μέσα ενημέρωσης κυρίως ηλεκτρονικά που, θα ήθελα να πιστεύω εν αγνοία τους, μετατρέπονται σε «ντουντούκα» της όποιας εξουσίας παραπλανώντας την κοινή γνώμη. Γεμίζουν το διαδίκτυο με άχρηστες ή και ψεύτικες ειδήσεις, οι οποίες σε μεγάλο βαθμό καθορίζουν τον πολιτικό λόγο.

Σήμερα οι πολίτες πρέπει και έχουν υποχρέωση, λόγω και των κρίσιμων εξελίξεων στα εθνικά μας ζητήματα, να είναι σωστά ενημερωμένοι. Να γνωρίζουν τις αλήθειες και να έχουν εκείνη την ενημέρωση που θα τους βοηθά να αξιολογήσουν σωστά τα τεκταινόμενα. Αυτή είναι υποχρέωση των πολιτικών αλλά και όλων όσοι θέλουν να λέγονται, αλλά και να είναι, δημοσιογράφοι!