Ώρα για τολμηρές αλλαγές

Τριάντα και πλέον χρόνια στο τραπέζι του επίσημου πολιτικού διαλόγου κυριάρχησε το θέμα του άμεσου εκσυγχρονισμού, της ανασυγκρότησης και της ανανέωσης του κράτους.

Επί 30 χρόνια το σύνολο του πολιτικού κόσμου αναγνωρίζει, έστω και τυπικά, την ανάγκη απόσυρσης του παλαιού μοντέλου της κρατικής μηχανής. Μιας μηχανής «χιλιομπαλωμένης» που προσπαθεί να λειτουργήσει με μοχλό κίνησης το ρουσφέτι και τις αυθαιρεσίες που απαιτούνται για την επιβολή του «πολιτικού χάους», το οποίο υπηρετούν όσοι χρειάζονται για να «εξυπηρετούν» συμφέροντα. Οσοι είναι αναγκαίοι για να λειτουργήσει το «πολιτικό παζάρι». Το «πάρε-δώσε», ή καλύτερα το «πάρε» για τους ισχυρούς και το «δώσε» για τους ανίσχυρους στους οποίους πάντα καταλήγει ο λογαριασμός.

Ο κορωνοϊός δεν έφερε μόνο τον θάνατο. Δεν ανέδειξε μόνο την έλλειψη στρατηγικής για αντιμετώπιση έκτακτων περιστατικών σε παγκόσμιο επίπεδο. Ανέδειξε την ανάγκη της αλλαγής. Της αλλαγής όχι ως πολιτικό σύνθημα, αλλά ως μοναδική διέξοδος στον λαβύρινθο που οι ιθύνοντες δημιούργησαν για να διαθέτουν μόνο αυτοί το «μυστικό κλειδί» της εξόδου.

Ο κορωνοϊός δεν αποτελεί πρόκληση για την επιβίωση των κοινωνικοπολιτικών συστημάτων, ούτε για την επιβεβαίωση της επιστημονικής κοινότητας, η αξιοπιστία της οποίας κρίνεται από την αντιμετώπιση ή όχι της πανδημίας. Μιας πανδημίας που ήρθε για να υπενθυμίσει το πόσο μικρό είναι το «μπόι» των ανθρώπων και των πολιτικών που ακολουθούνται δήθεν για την προστασία της απέναντι σε κάθε τι άγνωστο. Σε κάθε τι που γεννιέται εκτός του ελεγχόμενου πειραματικού σωλήνα. Τα προβλήματα που γεννιούνται σε χώρες όπως η Ελλάδα είναι περισσότερα και ισχυρότερα αφού η πολιτική μας πυραμίδα στηρίζεται σε σαθρά θεμέλια και σε λανθασμένες αντιγραφές οι οποίες γίνονται, όταν γίνονται, με καθυστέρηση και ξεπερνιούνται πριν καλά-καλά τεθούν σε εφαρμογή. Ξοδεύοντας τεράστια χρηματικά ποσά για να καταλήξουν οι αρμόδιοι στο συμπέρασμα ότι το νέο μοντέλο έχει ξεπεραστεί. Ότι ήδη έχει μείνει πίσω στις εξελίξεις και πως απαιτείται νέα ανασυγκρότηση. Και σε αυτόν τον φαύλο κύκλο πρωταγωνιστής είναι το «πολιτικό κόστος». Ενα «κόστος» χωρίς τέλος γιατί πρόκειται για τη χρεοκοπία του πολιτικού συστήματος και όχι της οικονομίας. Και όταν χρεοκοπήσει το πολιτικό σύστημα το μόνο που μπορεί να παράξει είναι επιπλέον χρέη που θα αναλάβουν να πληρώσουν οι πολίτες.

Με την έλευση της πανδημίας πολλά έχουν αλλάξει και πολλά θα κληθεί να αλλάξει το πολιτικό προσωπικό. Και το στοίχημα δεν είναι ποιος θα ανακηρυχθεί πρωταθλητής στις «κατόπιν εορτής» προβλέψεις. Οι αλλαγές απαιτούνται σήμερα. Τολμηρές και σύγχρονες που θα παρακολουθούν τις εξελίξεις των επόμενων δεκαετιών και όχι να το ακολουθούν ασθμαίνοντας. Ολοι ξέρουν ποιες είναι οι προτεραιότητες και τι πρέπει να γίνει για να κλείσουν οι πληγές, αλλά και για να γίνουν άλματα προς τα εμπρός. Προς τη δημιουργία ενός κράτους που θα μπορεί να κινείται αυτόνομα χωρίς την κηδεμονία κανενός. Πέντε τομείς του Δημοσίου χρειάζονται άμεσα εκσυγχρονισμό. Χρειάζονται επανασχεδιασμό γιατί αυτό επιτάσσουν τα νέα δεδομένα.

Εκτός από λόγια ήρθε η ώρα και για έργα. Εργα ουσίας που θα ξεπερνούν την εύκολη λογική του ρουσφετιού και της διανομής του ευρωπαϊκού κεφαλαίου ή ακόμα χειρότερα των φορολογικών εσόδων γιατί απλά θα πρόκειται για κλοπή των χρημάτων που βγαίνουν από την τσέπη του εξαντλημένου οικονομικά Ελληνα φορολογούμενου. Η κρατική μηχανή χρειάζεται νέο προσωπικό. Όχι να διώξουμε τους παλιούς για να πάρουμε καινούργιους. Οχι για να έχουν οι κυβερνώντες το «δικαίωμα» να υποστηρίζουν ότι επιχειρούν την αντιμετώπιση της ανεργίας με προσλήψεις 3 μηνών, 6 μηνών κ.λπ. Ούτε βέβαια για να προστεθούν βέλη στη φαρέτρα της αντιπολίτευσης για δημιουργία νέου κομματικού στρατού και πελατειακού κράτους.

Τα προβλήματα υπάρχουν και διογκώνονται γιατί δεν υπάρχει διάθεση για την επίλυσή τους. Με ανοιχτά όλα τα εθνικά ζητήματα δε μπορεί να υπάρχει κανείς που να υποστηρίζει ότι θα δοθούν λύσεις με την αύξηση της στρατιωτικής θητείας των νέων παιδιών που βλέπουν τον στρατό ως τη μεγαλύτερη και ανούσια «αγγαρεία» προς τη χώρα. Οταν οι Ενοπλες Δυνάμεις εκσυγχρονίζονται και δαπανώνται υπέρογκα χρηματικά ποσά για να αποκτηθούν τεράστιας αξίας οπλικά συστήματα δεν μπορεί να τα «υποδέχονται» 18χρονα παιδιά που πριν «γνωριστούν» με τα όπλα τους απολύονται. Οι Ένοπλες Δυνάμεις επιβάλλεται να αποκτήσουν επαγγελματικό χαρακτήρα. Οι Έλληνες γνωρίζουν ότι αυτοί που έχουν αναλάβει να την προφυλάξουν από τις επιβουλές του κάθε σουλτάνου είναι επαγγελματίες που δεν μετρούν τις ημέρες που χρειάζονται για την απόλυσή τους.

Δεν θα δοθούν λύσεις στα προβλήματα του τομέα της Υγείας όσοι οι αρμόδιοι αν και καθημερινά έρχονται αντιμέτωποι με τα ανοιχτά μέτωπα προσπαθούν να τα γιατρέψουν με ασπιρίνες. Ο χάρης της Υγείας χρειάζεται επανασχεδιασμό όπως και η φιλοσοφία του Συστήματος που από εθνικό έχει εξελιχθεί σε Αθηνοκεντρικό. Τα νοσοκομεία της περιφέρειας σταδιακά εξελίσσονται σε Κέντρα Υγείας που διανέμουν τους ασθενείς στα νοσοκομεία της Αθήνας. Τι απαιτείται για να αντιμετωπιστεί η κατάρρευση της Δημόσιας Υγείας; Μα φυσικά προσλήψεις. Δημιουργία νέων νοσοκομείων. Σύγχρονος εξοπλισμό και ξεκάθαρη συνεργασία μεταξύ δημόσιου και ιδιωτικού τομέα. Στην Υγεία το κράτος προσφέρει υπηρεσίες, ενώ ο ιδιώτης πουλάει.

Αντίστοιχου μεγέθους προβλήματα αντιμετωπίζουν τα Σώματα Ασφαλείας και οι εκπαιδευτικοί. Δύο ακόμα τομείς που στην περίοδο του κορωνοϊού βρίσκονται στην πρώτη γραμμή. Μαθητής εκτός αίθουσας δεν είναι μαθητής και καθηγητής από το τραπέζι της κουζίνας του δεν είναι δάσκαλος. Κανείς δεν απορρίπτει τον εκσυγχρονισμό, αλλά όλα πρέπει να γίνονται με μέτρο. Με το να καταργούμε ένα σύστημα και επιβάλλοντας ένα νέο και άγνωστο δεν σημαίνει ότι αναβαθμιζόμαστε, αλλά ότι εκτελούμε άλματα στο κενό χωρίς δίκτυο προστασίας.