Ας μετρήσουμε όλοι τα λάθη μας…

Μέσα σε ένα έντονο θολό πολιτικό σκηνικό και με επικίνδυνο «ηλεκτρισμό», όπου κυριαρχούν οι προκλήσεις της Τουρκίας, οι αντιπαραθέσεις των κομμάτων για τα σκάνδαλα, υπαρκτά ή μη, αλλά και οι τσακωμοί των πολιτικών για την έννοια και τη βαρύτητα των λέξεων που χρησιμοποιούνται για τους μετανάστες και τους πρόσφυγες, υποβαθμίστηκε η έρευνα του ΟΟΣΑ για τις επιδόσεις των μαθητών στα μαθηματικά, στις φυσικές επιστήμες και στην κατανόηση του κειμένου.

Τα αποτελέσματα για τη χώρα μας θλιβερά, που μόνο απαισιοδοξία προκαλούν για τα θεμέλια του εκπαιδευτικού μας συστήματος και το μέλλον των νέων παιδιών σε ένα ανταγωνιστικό και επιθετικό επαγγελματικό τοπίο, στο οποίο δεν μετρούν μόνο τα πτυχία και τα διδακτορικά, αλλά απαιτούνται γνώσεις και δεξιότητες που τα Ελληνόπουλα μάλλον αγνοούν. Ταυτόχρονα, αποτελούν τρανή απόδειξη ότι το εκπαιδευτικό μοντέλο που ακολουθείται έχει αποτύχει παταγωδώς και όχι μόνο με την ευθύνη των εκπαιδευτικών ή των πολιτικών. Σύμφωνα με τη «λίστα της θλίψης», η χώρα μας βρίσκεται στην 24η θέση ανάμεσα στις χώρες της Ευρωπαϊκής Ενωσης, ξεπερνώντας μόνο τη Μάλτα, τη Ρουμανία, την Κύπρο και τη Βουλγαρία. Και, δυστυχώς, αυτό δεν είναι το χειρότερο συμπέρασμα αν αναλογιστεί κανείς ότι ο 15χρονος Ελληνας μαθητής είναι σαν να έχει πάει σχολείο 2,5 χρόνια λιγότερα από τον 15χρονο μαθητή στη Σιγκαπούρη, όπως επίσης το ότι οι μαθητές της Τουρκίας για πρώτη φορά κατέγραψαν καλύτερες επιδόσεις από τους δικούς μας. Η έρευνα του ΟΟΣΑ αποτελεί ηχηρό σήμα κινδύνου για το αύριο των νέων παιδιών, είτε μείνουν είτε εγκαταλείψουν την Ελλάδα. Παράλληλα είναι «χαστούκι» τόσο στην ελληνική κοινωνία, που ακόμα και σήμερα εξακολουθεί να ζει με τις ψευδαισθήσεις της ευημερίας, όσο και στον πολιτικό κόσμο που έχει προ πολλού πάψει να παράγει «πολιτική» για τους πολίτες και ασχολείται μόνο με ανούσιες προσπάθειες εντυπωσιασμού της κοινής γνώμης. Αποτελεί «χαστούκι» στους πολιτικούς, που επί δεκαετίες χαμηλώνουν τον πήχυ χωρίς να υπολογίζουν τις συνέπειες μόνο και μόνο για να κερδίσουν το χειροκρότημα και την ψήφο την ώρα της κάλπης. Σε εκείνους τους πολιτικούς που πιστεύουν ότι η εκπαίδευση των παιδιών είναι παιχνίδι με το οποίο μπορούν να περνούν ευχάριστα την ώρα τους. Στους πολιτικούς που επιμένουν να τσακώνονται στα τηλεοπτικά παράθυρα αντί να κάτσουν σε ένα τραπέζι -χωρίς κομματικά καπέλα- και να σχεδιάσουν ένα σύγχρονο εκπαιδευτικό σύστημα που θα διαθέτει ελληνική ταυτότητα, θα σέβεται τις ρίζες του πολιτισμού μας και δεν θα διαγράφει τις αξίες του παρελθόντος.

Και, βέβαια, θα αποτελέσει ολέθριο σφάλμα οι υπεύθυνοι για την κατάντια του εκπαιδευτικού μας συστήματος να βιαστούν να βάλουν στο στόχαστρο τους δασκάλους. Αυτά τα εύκολα θύματα, που δέχονται τα βέλη από όλους. Τους δασκάλους όλων των βαθμίδων που προσπαθούν να κρατήσουν όρθια σχολεία στις εσχατιές της χώρας, χωρίς μέσα διδασκαλίας και με πενιχρούς μισθούς.

Ας καταλάβουν επιτέλους όλοι ότι η μόρφωση των παιδιών μας δεν προσφέρεται για φθηνές κομματικές αντιπαραθέσεις. Είναι το μεγάλο στοίχημα της χώρας για να συνεχίσει να ελπίζει. Είναι το εθνικό στοίχημα που οφείλουν να κερδίσουν οι πολιτικοί αλλά και η κοινωνία, που στην πλειονότητά της φαίνεται ότι έχει χάσει την επαφή της με την πραγματικότητα.