Η επόμενη μέρα της καραντίνας

Με απογοητευτική καθυστέρηση οι ισχυροί της Ευρώπης αντελήφθησαν ότι, εκτός από την οικονομία, υπάρχουν και άλλοι τομείς που επιβεβαιώνουν την ύπαρξη μιας ένωσης κρατών. Κατάλαβαν, δυστυχώς, μετρώντας νεκρούς, ότι το σημερινό μοντέλο της Ευρωπαϊκής Ενωσης οδηγείται σε αμφισβήτηση και μαρασμό. Οχι αναγκαστικά επειδή δεν υπήρξε ένας ενιαίος μηχανισμός πρόληψης και εντέλει περιορισμού της τραγωδίας που προκάλεσε και προκαλεί ο κορωνοϊός. Αλλά γιατί μέχρι και σήμερα βάζει πάνω από τους ανθρώπους τους αριθμούς. Γιατί, σύμφωνα με το ευρωπαϊκό μοντέλο, ο άνθρωπος είναι η μηχανή που θα παράγει πλούτο, που στη συνέχεια θα μοιραστούν οι λίγοι και οι δυνατοί και όχι το επίκεντρο της ευρωπαϊκής πολιτικής όπως θα έπρεπε και διακηρύττουν κατά καιρούς οι ηγέτες της Ε.Ε.

Τα αποτελέσματα της πολιτικής τους τα βιώνουμε όλοι σήμερα με τον πιο τραγικό τρόπο.

Πρώτον: Οι ηγέτες της Ευρώπης, επικεντρώνοντας το ενδιαφέρον στους οικονομικούς δείκτες, στην πραγματικότητα επιβάλλουν στις περισσότερες χώρες-μέλη να περικόψουν στο ελάχιστο τις κοινωνικές δαπάνες ανάμεσα στις οποίες είναι και αυτές που θα έπρεπε να κατευθυνθούν στον τομέα της Υγείας. Δηλαδή τα χρήματα που κανονικά θα δίνονταν για νέα νοσοκομεία, για εξοπλισμό και για προσλήψεις γιατρών και νοσηλευτών τελικά κατέληξαν στον κουβά των πλεονασμάτων. Και σήμερα, στη δύσκολη ώρα, κλήθηκαν, υποστελεχωμένα και χωρίς εξοπλισμό, να σηκώσουν όλο το βάρος της άμυνας στην επίθεση του κορωνοϊού.

Τώρα αντιλήφθηκαν όλοι ότι χωρίς γιατρούς, Μονάδες Εντατικής Θεραπείας και υλικά αυτοπροστασίας των ανθρώπων της πρώτης γραμμής δεν μπορεί κανείς να βγει νικητής στον πόλεμο με τον άγνωστο θανατηφόρο ιό.

Δεύτερον: Επιβεβαιώθηκε -και μάλλον έγινε αντιληπτό και από τους πιο δύσπιστους- ότι η Ευρωπαϊκή Ενωση έχει μετατραπεί σε μια κοινότητα όπου δεν υπάρχουν ενιαίοι κανόνες. Σε μια κοινότητα που δεν υπάρχουν σύνορα, αλλά στην πραγματικότητα την έχουν χωρίσει στα δύο: στους ισχυρούς του Βορρά και τους φτωχούς του Νότου, οι οποίοι, τουλάχιστον μέχρι σήμερα, μετρούν και τις μεγαλύτερες απώλειες σε ανθρώπινες ζωές από την πανδημία γιατί δεν πρόλαβαν να αντιδράσουν έγκαιρα και γιατί δεν διέθεταν το απαραίτητο σύστημα Υγείας για να την αντιμετωπίσουν. Στους φτωχούς του Νότου όπου οι γιατροί καλούνται να αναλάβουν τον ρόλο του Θεού και να επιλέξουν ποιος ασθενής θα βρει θέση στις εντατικές και ποιος όχι, μειώνοντας σημαντικά τις ελπίδες για ζωή. Και όλα αυτά για να βγουν οι αριθμοί και τώρα που βγήκαν τα πλεονάσματα μετρούν τα θύματα των πολιτικών τους.

Η Ε.Ε. δεν διαθέτει κοινωνική πολιτική. Αλλωστε, αυτό έχει επισημανθεί αρκετές φορές στο παρελθόν όταν καλούνταν οι γραφειοκράτες των Βρυξελλών να τρέχουν πίσω από κάθε καταστροφή για να «μπαλώσουν» με ευρώ τις καταστροφές που δεν είχαν προβλέψει ή που άργησαν να αντιληφθούν το μέγεθός τους. Τρανταχτό παράδειγμα το προσφυγικό/ μεταναστευτικό, στο οποίο η Ευρώπη πιάστηκε στον ύπνο με τα γνωστά αποτελέσματα για τις πιεσμένες κοινωνίες και οικονομίες του Νότου. Δεν είναι αποκάλυψη να πούμε ότι τα θεμέλια της Ε.Ε. κλονίζονται. Το καμπανάκι έχει ηχήσει πολλές φορές και κανείς δεν έχει δικαιολογία να λέει ότι δεν ήξερε. Ολοι ήξεραν ότι μια αληθινή ένωση κρατών δεν μπορούσε επ’ αόριστον να στηρίζεται σε ένα πόδι. Ολοι ήξεραν ότι η οικονομική ενοποίηση κρύβει κινδύνους εάν δεν συνοδεύεται από τις απαραίτητες κοινωνικές πολιτικές.

Ο στόχος της Ε.Ε. πρέπει να είναι η ευημερία των πολιτών και όχι μόνο των οικονομιών. Οι πολίτες στηρίζουν την ανάπτυξη και όχι οι λίγοι που συγκεντρώνουν τον πλούτο στερεύοντας τα ταμεία των κρατών, τα οποία, εκβιαζόμενα, αναγκάζονται να περικόπτουν κοινωνικές δαπάνες για να αποφύγουν επιτηρήσεις και μνημόνια.

Οσοι από τους ισχυρούς ηγέτες της Ευρώπης πιστεύουν ακόμα στο όραμα της Ευρωπαϊκής Ενωσης πρέπει να στρίψουν το τιμόνι των πολιτικών τους προς άλλη κατεύθυνση, την οποία μέχρι σήμερα απέφευγαν. Ο πραγματικός πλούτος της Ευρώπης είναι οι άνθρωποί της και σε αυτούς πρέπει να επενδύσουν για να έρθει η πραγματική ανάπτυξη, από τα κέρδη της οποίας θα ωφεληθούν όλοι και όχι μόνο οι λίγοι.

Ο στόχος της Ε.Ε. πρέπει να είναι η ευημερία των ανθρώπων. Να έχει υγιείς πολίτες που θα αισθάνονται ασφαλείς και σίγουροι ότι θα βρουν την περίθαλψη που χρειάζονται και όχι να πεθαίνουν σχεδόν αβοήθητοι ή να μετατρέπουν τα σπίτια τους σε φυλακές για να αποφύγουν τον όποιο κορωνοϊό. Γιατί η καραντίνα μπορεί να επιβάλλεται εύκολα από τους αρμοδίους, έστω και ως έσχατη λύση προστασίας του πληθυσμού, αλλά με το πέρασμά της θα μετρούν νέα δυσεπίλυτα προβλήματα και θα απαιτηθούν τεράστια χρηματικά ποσά για να σταθεί όρθια η σακατεμένη, σωματικά και κυρίως ψυχικά, κοινωνία της Ευρώπης. Γιατί ο κορωνοϊός, εκτός από τον θάνατο, έφερε και τον φόβο, ο οποίος εάν μείνει για πολύ πάνω από την Γηραιά Ηπειρο και τους ανθρώπους της, τότε πιθανότατα το μέλλον της Ε.Ε. θα είναι αβέβαιο!