Τι μπορεί να περιμένει η Ελλάδα από τον Μπάιντεν

Και τώρα τι; Ο Ντόναλντ Τραμπ, πιθανότατα, σε έντονο μελοδραματικό ύφος και με αρκετές συναισθηματικές οικογενειακές εκρήξεις αποχώρησε από τον Λευκό Οίκο. Τα κανόνια βρόντηξαν τιμητικά, τα «τζάκια έβγαλαν λευκό καπνό» και όλα πήραν τον δρόμο τους. Ο 45ος πλανητάρχης αποχώρησε χωρίς να το αντιληφθεί σχεδόν κανείς, όπως απαρατήρητη θα περάσει και η ορκωμοσία του 46ου Προέδρου Τζο Μπάιντεν. Ο άνθρωπος που στην ηλικία του δεν δίστασε να ρισκάρει και να συγκρουστεί με τον πρώην στενό συνεργάτη του. Ο άνθρωπος που δεν πίστεψε στα λόγια του Τραμπ, αλλά στα σχέδια και στις ιδέες των συνεργατών του. Ρίσκαρε και νίκησε, πηγαίνοντας κόντρα στο ρεύμα. Ο Μπάιντεν έγινε ο Πρόεδρος της τελευταίας στιγμής και των μεγάλων ανατροπών. Των μεγάλων αλλαγών και ισορροπιών που απαιτούνται για την υπεράσπιση των μικρομεσαίων. Ο Μπάιντεν έχει ακόμα μια υποχρέωση να ξεχρεώσει. Να διοικήσει ως Πρόεδρος όλων των Αμερικανών χωρίς διακρίσεις. Χωρίς να αποκλείονται άνθρωποι από τα μέσα μαζικής επικοινωνίας, όπου οι μαύροι σπάνια έχουν την ίδια αντιμετώπιση με τους λευκούς. Τη ζωή στις ΗΠΑ την καθορίζει σε μεγάλο βαθμό η διαφορετικότητα.

Υπάρχουν πολλοί που υποστηρίζουν ότι στα μειονεκτήματα του Μπάιντεν είναι η μεγάλη ηλικία του. Και μπορεί να έχουν δίκιο, αλλά δεν υπήρχε κάποιος αντίπαλος με την ορμητικότητα ενός νέου υποψηφίου, που θα ήταν ικανός να «σαρώσει» και τους δύο. Ο νέος Πρόεδρος των ΗΠΑ έχει άμεσα μπροστά του να αντιμετωπίσει τον θανατηφόρο ιό, που αποτελεί έναν ακόμα λόγο για τον διαχωρισμό και τη σύγκρουση των πολιτών. Εχει να αντιμετωπίσει τη μάχη της «μάσκας» κατά του κορωνοϊού, που υπάρχει και δεν υπάρχει. Ο νέος μεγάλος διχασμός της ανθρωπότητας. Αυτόν τον διχασμό πρέπει να αντιμετωπίσει ο 46ος Πρόεδρος των ΗΠΑ. Ομως όλα τα ζητήματα δεν τελειώνουν με τον κορωνοϊό. Η Αμερική χρειάζεται το δικό της μνημόνιο για να τελειώσει η πολύχρονη κρίση, για να υπάρξει ανασυγκρότηση και πρωτίστως ανανέωση των ιδεών. Το αμερικανικό μοντέλο, όπως όλα δείχνουν, έχει αποτύχει. Οι απαντήσεις της κοινωνίας είναι αυτές που οδήγησαν τον Λευκό Οίκο σε αποτυχημένες επιλογές και σε ανυπακοή έναντι του συστήματος.

Οι ΗΠΑ είναι ο μεγάλος ασθενής στην οικονομία, στα εθνικά και στα κοινωνικά ζητήματα. Τα ίδια προβλήματα αντιμετωπίζουν και οι πέραν του Ατλαντικού χώρες, οι οποίες άμεσα ή έμμεσα επηρεάζονται από όσα συμβαίνουν στην Αμερική. Τρανταχτά παραδείγματα οι παρεμβάσεις στη Συρία, στην Αρμενία, στη Λιβύη και η διγλωσσία στο ζήτημα της Μεσανατολικής Μεσογείου.

Αυτή είναι η εξωτερική ατζέντα του Μπάιντεν, που αφορά κυρίως την περιοχή μας. Είναι η περιοχή που στην κυριολεξία είχε δώσει προίκα στον γαμπρό του ο Ερντογάν. Αυτό είναι που πληρώνουν οι λαοί της περιοχής. Την προίκα του γαμπρού. Πάντα, όμως, με τις πλάτες του ισχυρού για να έχει σιγουριά. Ο Τραμπ είχε επιλέξει στην εξωτερική πολιτική να εμπιστευτεί τον σουλτάνο και τα οράματά του, τα οποία όχι μόνο του προκαλούσαν προβλήματα, αλλά του άνοιξαν τον δρόμο για να τσακωθεί και με την Ευρωπαϊκή Ενωση, λέγοντας αρκετές φορές χωρίς ίχνος διπλωματίας την άποψή του για πρόσωπα και πράγματα.

Ο Τραμπ έχει διαμορφώσει μια αρνητική εικόνα για τις ΗΠΑ, που σε κάθε δύσκολη φάση επιλέγoυν τη γραμμή της ουδετερότητας, βάζοντας τυπικά το ΝΑΤΟ ως διαμεσολαβητή για να περάσουν οι πρώτες ώρες της όποιας κρίσης και στη συνέχεια να ακολουθήσουν τον «διάλογο των αστεριών», απ’ όπου όλα περιμένουν ένα θετικό νεύμα. Και μέχρι σήμερα το «νεύμα», όταν χρειάστηκε, ήταν θετικό, αλλά για όλους, και αποφύγαμε τα χειρότερα, ας πούμε με μια απλή «συγγνώμη».

Τι μπορεί να περιμένει η Ελλάδα από τον 46ο Πρόεδρο των ΗΠΑ; Μόνο όσα έχει υποσχεθεί ο κ. Μπάιντεν για τις επενδύσεις και τις σχέσεις μας με τους γείτονες. Το σχέδιο είναι να μας δώσουν λίγα ή να μας πάρουν πάρα πολλά. Ο νέος Πρόεδρος των ΗΠΑ πρέπει να μεριμνήσει για να παραμείνει σε προσωρινή ησυχία η ευρύτερη περιοχή των Βαλκανίων. Πρέπει να υπάρξει δικαιοσύνη και είναι λίγοι αυτοί που τη θέλουν. Στόχος όλων είναι το κέρδος.