Οταν η… κλεψύδρα αδειάζει γρήγορα

Οταν σε 2 λεπτά της ώρας κατατέθηκαν περίπου 200 αιτήσεις για ένταξη στο πρόγραμμα «Τουρισμός για όλους» και επίσης 37.000 αιτήσεις σε 11 ώρες, δηλαδή 56 αιτήσεις το λεπτό, για το πρόγραμμα κοινωφελούς εργασίας, όταν οι θέσεις που προσφέρονταν ήταν 36.500, δεν επιτρέπεται αισιοδοξία για την πορεία της ελληνικής οικονομίας αλλά και της κοινωνίας. Μιας κοινωνίας που βιώνει μεγαλύτερη οικονομική κρίση και από την εποχή της χρεοκοπίας. Μιας κοινωνίας που στην πραγματικότητα «πάγωσε» με την έλευση του κορωνοϊού και την επιβολή της καραντίνας.

Οταν οι άνεργοι, σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία του ΟΑΕΔ, τον Απρίλιο άγγιξαν τους 1.200.000 και χιλιάδες άλλοι «ημιαπασχολούμενοι» περιμένουν το επίδομα για να ζήσουν μέχρι κατά πάσα πιθανότητα απολυθούν. Οταν ο εργαζόμενος πάει στη δουλειά του και δεν ξέρει εάν θα πάει και την επόμενη μέρα ή θα κριθεί ως «πλεονάζον προσωπικό» και θα οδηγηθεί με συνοπτικές διαδικασίες στις λίστες των ανέργων. Οταν μια ολόκληρη κοινωνία είναι υποχρεωμένη να επιβιώνει μέσα σε ένα περιβάλλον όπου κυριαρχεί ο φόβος για το νέο κύμα του θανατηφόρου κορωνοϊού, ο εφιάλτης της χρεοκοπίας και ο τρόμος της ανεργίας, οφείλουν οι κυβερνώντες να πράξουν τα αυτονόητα για να απομακρύνουν την «εθνική κατάθλιψη». Οφείλουν να διώξουν το αρνητικό κλίμα. Να περάσουν στους πολίτες αισθήματα ασφάλειας και αισιοδοξίας. Ακούγεται εύκολο, αλλά στην πράξη είναι πολύ δύσκολο. Οχι επειδή το σύστημα δεν διαθέτει τα μέσα, αλλά επειδή ξοδεύει τις δυνάμεις του σε επικοινωνιακού χαρακτήρα δραστηριότητες.

Οι κυβερνώντες εμφανίζουν ως επιτυχία και προβάλουν αναλόγως τις κορδέλες εγκαινίων που κόβουν για έργα περιορισμένου εύρους ή για την έναρξη εργασιών σε επενδυτικά σχέδια που «μουχλιάζουν» επί δεκαετίες στα υπουργικά γραφεία. Ομως οι μακέτες δεν αρκούν.

Η χώρα χρειάζεται μια αληθινή επενδυτική έκρηξη. Μια ισχυρή έκρηξη, που θα γίνει αντιληπτή από το σύνολο των πολιτών όχι επειδή κάποιοι υπουργοί θα κόβουν κορδέλες, αλλά επειδή θα προκύψουν μόνιμες και καλοπληρωμένες θέσεις εργασίας. Η «χώρα των ανέργων» δεν μπορεί να στηρίζεται σε επιδόματα για να πάνε διακοπές όσοι έχουν άδεια πορτοφόλια. Και ούτε θα σωθούν οι τουριστικές επιχειρήσεις με τον πελάτη των προγραμμάτων της «φτώχειας» και της «μιζέριας». Το μόνο που επιτυγχάνεται με τα επιδόματα είναι η ανακύκλωση των χρημάτων και η ψευδαίσθηση κοινωνικών και επιχειρηματικών ομάδων ότι μπαίνουν κάποια ευρώ στην τσέπη τους. Μοιράζει το κράτος χρήματα σε ορισμένες ομάδες πολιτών, οι οποίοι στη συνέχεια πληρώνουν για τις υπηρεσίες τους διάφορους επιχειρηματίες και στο τέλος ένα μεγάλο μέρος τους θα επιστρέψει στα κρατικά ταμεία. Η κοινωνία δεν μπορεί να πορευτεί με τη μέθοδο των επιδομάτων και αυτό το γνωρίζει το σύνολο του πολιτικού κόσμου, που σήμερα αναλώνεται με τις «εσωκομματικές γκρίνιες» και τα σκάνδαλα, είτε είναι καινούργια είτε «σέρνονται» επί χρόνια, για να μπορεί το ένα κόμμα να «εκβιάζει» το άλλο.

Το να επαναλαμβάνεται το σίριαλ των σκανδάλων επί δεκαετίες και να μπαίνουν άλλη μία φορά στο πολιτικό παιχνίδι εκφράσεις όπως το «βρόμικο ‘89», που για τους νεότερους είναι μια άγνωστη εποχή που σημάδεψε την πολιτική ιστορία του τόπου με σκάνδαλα, ειδικά δικαστήρια, με πρωθυπουργούς στο εδώλιο, τον θάνατο υπουργού εντός του δικαστηρίου, συμβιβασμούς και πολιτικές ανιαρές συμμαχίες, σημαίνει ότι έχουμε «ξεμείνει» από ελπίδα. Οταν σκαλίζουμε σκοτεινές εποχές για να αντλήσουμε μεθόδους πολιτικής αντιπαράθεσης, αποδεικνύεται ότι έχει φτωχύνει και ο πολιτικός λόγος. Οτι οι πολιτικοί έχουν εγκλωβιστεί στη φιλοσοφία της αντιπαραγωγικής πολιτικής κόντρας που γίνεται για τα «μάτια του κόσμου».

Καμία νέα πρόταση ή ιδέα είτε από την κυβέρνηση είτε από τα κόμματα της αντιπολίτευσης. Εδώ και χρόνια αναμασούν τα ίδια «τσιτάτα», τα ίδια συνθήματα, που λανθασμένα πιστεύουν ότι συγκινούν τους ψηφοφόρους τους. Εδώ και χρόνια το παρελθόν «καπελώνει» το σήμερα. Καμία ανατροπή, καμία μεταρρύθμιση ουσιαστική, κανένα επενδυτικό σχέδιο που θα άλλαζε τον επενδυτικό χάρτη, ο οποίος έχει «κολλήσει» στον τουρισμό.

Ας αντιληφθεί το πολιτικό σύστημα ότι έχει την απόλυτη ευθύνη για την κατάντια της χώρας, γιατί κυρίως ο ένας αντιγράφει τον άλλον. Η πλειονότητα των πολιτικών αναλώνεται σε πομφόλυγες που κουράζουν την κοινωνία. Οποιοι θέλουν να αλλάξουν, πρέπει να βιαστούν γιατί η κλεψύδρα αδειάζει γρήγορα.