Quantcast

Νέο «όπλο» ο ξεχασμένος αγωγός

Ηταν αυτοί που πολέμησαν το έργο πριν από τουλάχιστον 12 χρόνια… Τώρα είναι αυτοί που το θέλουν σαν τρελοί! Ηταν αυτοί που με τη στάση τους είχαν ισχυροποιήσει την Τουρκία στον παγκόσμιο ενεργειακό χάρτη και έκαναν τον Ερντογάν να επιχαίρει, τότε, για το μεγαλεπήβολο σχέδιό του: τη δημιουργία του αγωγού Μπακού-Τιφλίδας-Τσεϊχάν, που θα μετέφερε το πετρέλαιο της Κασπίας από το Αζερμπαϊτζάν στην Τουρκία, παρακάμπτοντας τη Ρωσία και το Ιράν!

Ο λόγος για τη Βουλγαρία και τον αγωγό Μπουργκάς-Αλεξανδρούπολης!

Ο έλεγχος των πετρελαίων της περιοχής ήταν για πολλά χρόνια η μεγάλη αντιπαράθεση μεταξύ Ουάσινγκτον και Μόσχας.

Μάλιστα, η υπόθεση αυτή ενέπνευσε ακόμα και τους δημιουργούς μιας ταινίας του Τζέιμς Μποντ με τίτλο «Ο κόσμος δεν είναι αρκετός», με πρωταγωνιστή τον Πιρς Μπρόσναν! Τότε, το 2006, στη 10η Σύνοδο των τουρκόφωνων χωρών, ο Ερντογάν είχε δηλώσει περιχαρής ότι το συνέδριό τους γινόταν στον απόηχο των δυσκολιών για την επίτευξη συμφωνίας μεταξύ Ρωσίας, Βουλγαρίας και Ελλάδας στην κατασκευή του αγωγού Μπουργκάς-Αλεξανδρούπολης, που θα μετέφερε τα πετρέλαια της Κασπίας στη Μεσόγειο, παρακάμπτοντας την Τουρκία!

Τότε, ο αγωγός αυτός πήγε επί της ουσίας… άκλαυτος!

Παρά τις προσπάθειες που είχε κάνει η κυβέρνηση του Κώστα Καραμανλή (αλλά και πιο πριν, του Κώστα Σημίτη, ο οποίος είχε προσπαθήσει να τον εντάξει στα διευρωπαϊκά δίκτυα), τον αγωγό τον σαμπόταρε η βουλγαρική κυβέρνηση, υπό τον Μπόικο Μπορίσοφ, που είχε αναλάβει την περίοδο εκείνη.

Θεία δίκη, όμως… Ολα εδώ πληρώνονται…

Και εν μέσω της ενεργειακής λαίλαπας που βιώνει η Ευρώπη, λόγω του πολέμου στην Ουκρανία, έρχεται επισπεύδουσα, πλέον, η Βουλγαρία να ζητήσει εδώ και τώρα την ενεργοποίηση του αγωγού που πριν από λίγα χρόνια είχε τορπιλίσει.

Και λέμε το «εδώ και τώρα» όχι σαν σχήμα λόγου, αλλά ουσιαστικά! Καθώς η γειτονική χώρα «καίγεται» μέσα σε ένα διάστημα δύο ετών από σήμερα να έχει απεξαρτηθεί ενεργειακά από τη Ρωσία.

Βέβαια, η Σόφια επιθυμεί ο αγωγός να λειτουργήσει κατά βάση… ανάποδα σε σχέση με το πώς είχε αρχικά σχεδιαστεί να λειτουργεί! Δηλαδή, να μεταφέρει πετρέλαιο και φυσικό αέριο όχι από τη Μαύρη Θάλασσα στη Μεσόγειο, αλλά αντίστροφα!

Σε κάθε περίπτωση, όμως, ο αγωγός θα μπορεί να μεταφέρει και τα πετρέλαια της Κασπίας στη Μεσόγειο και μάλιστα με πολύ οικονομικότερο τρόπο, καθώς η Τουρκία (όπως ο λύκος, που όχι μόνο χαίρεται στην αναμπουμπούλα, αλλά και την εκμεταλλεύεται) έχει πενταπλασιάσει το κόστος διέλευσης από τα Στενά του Βοσπόρου, καθιστώντας πανάκριβη τη μεταφορά καυσίμων και με άμεσο αποτέλεσμα την κατακόρυφη άνοδο των τιμών σε βασικά είδη.

Είναι ενδιαφέρον το ότι η Βουλγαρία έθεσε το θέμα με τον πλέον επίσημο τρόπο: Διά του αρμόδιου υπουργού της στη συνάντηση που είχαν προ ημερών οι υπουργοί Ενέργειας Ελλάδας, Ιταλίας, Βουλγαρίας, Ρουμανίας, Αλβανίας και Κοσόβου, με θέμα την εξασφάλιση της ενεργειακής επάρκειας της Βαλκανικής Χερσονήσου και ευρύτερα της νοτιοανατολικής Ευρώπης.

Ο Βούλγαρος υπουργός, μάλιστα, έθεσε και γεωστρατηγικούς λόγους όσον αφορά την ανάγκη δημιουργίας του αγωγού αυτού, τονίζοντας τη σημασία που θα έχει το έργο αυτό για την Ατλαντική Συμμαχία. Είναι αυτονόητο ότι η ελληνική πλευρά δέχθηκε με ιδιαίτερη θερμότητα τη βουλγαρική πρόταση.

Κατ’ αρχάς, γιατί μετά και την αναθέρμανση του αγωγού EastMed, που σε συνδυασμό με τον «κάθετο» αγωγό φυσικού αερίου IGB (ο οποίος διασυνδέει Ελλάδα και Βουλγαρία) και τη δημιουργία του πλωτού σταθμού αποθήκευσης και επαναεροποίησης φυσικού αερίου (FSRU) στην Αλεξανδρούπολη, ένα τέτοιο έργο -και μάλιστα με σύντομο ορίζοντα υλοποίησης- αναβαθμίζει τη χώρα μας στον ενεργειακό χάρτη.

Αλλά για έναν ακόμη λόγο, καθαρά εθνικό: Επειδή ο αγωγός Μπουργκάς- Αλεξανδρούπολης θα περνά παράλληλα με τον Εβρο και θα είναι ένα πρόσθετο «όπλο» στην τουρκική επιθετικότητα και στα ύπουλα σχέδια της Αγκυρας για τη δυτική Θράκη!

Υ.Γ.: Για την ιστορία, ο αγωγός Μπουργκάς-Αλεξανδρούπολης ήταν ιδέα ενός επιχειρηματία, στελέχους της εταιρίας Petrola, του Νίκου Γρηγοριάδη, το 1993. Η ιδέα αυτή υποστηρίχθηκε και προωθήθηκε από μια σειρά ελληνικών κυβερνήσεων, ξεκινώντας από αυτή του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη και στη συνέχεια των κυβερνήσεων του Ανδρέα Παπανδρέου, του Κώστα Σημίτη και του Κώστα Καραμανλή.