«Επί του πεδίου»

Απορούν όλοι πού το πάει ο Ερντογάν, ενώ υπάρχει διεθνής κατακραυγή σε βάρος της Τουρκίας και απομόνωσή της. Γιατί αυτός, κατά παράβαση της διεθνούς νομιμότητας, απροκάλυπτα απειλεί διαρκώς την Ελλάδα με πόλεμο. Δεν την απειλεί μόνο σε επίπεδο εμπρηστικής ρητορικής, αλλά εκ νέου έμπρακτα με την «υπολογισμένη» πρόκλησή του να ξαναβγάλει το «Oruc Reis» και τα συνοδευτικά αυτού πολεμικά πλοία προς πλεύση με κατεύθυνση τα χωρικά μας ύδατα. Η αρχική απόσυρση αυτού έδειχνε ότι θα δοθεί «μια τελευταία ευκαιρία στον διάλογο». Ηξερε, βέβαια, ο Ερντογάν ότι ξαναβγάζοντας το «Oruc Reis», η ελληνική κυβέρνηση δεν επρόκειτο να συζητήσει μαζί του μετά από κάτι τέτοιο κι ότι πλέον κάθε διαμεσολάβηση από πλευράς Βερολίνου προς έναρξη διερευνητικών επαφών τορπιλίζεται. Ομως, ο Ερντογάν μάλλον επιδιώκει τη σύγκρουση «επί του πεδίου» (στρατιωτικού), όπως διαρκώς λέει. Γι’ αυτό και δεν εισακούεται ούτε η παραίνεση του Στέιτ Ντιπάρτμεντ να τερματίσει την πρόκληση και να επιστρέψει στον διάλογο. Γιατί, όπως όλα δείχνουν, προ πολλού είχε αποφασίσει την κίνηση εξόδου του «Oruc Reis» μέσα στον Οκτώβριο - Νοέμβριο, καθώς στις ΗΠΑ λόγω προεδρικών εκλογών παρουσιάζεται κενό αποφασιστικής εξουσίας προς λήψη αποφάσεων ικανών να τον αποτρέψουν. Ούτε τυχαίο είναι ότι το Βερολίνο «πέτυχε» τυχόν κυρώσεις σε βάρος της Τουρκίας από πλευράς Ε.Ε. να μετατεθούν χρονικά προς συζήτηση τον Δεκέμβριο! Ο Ερντογάν ξέρει ότι σε όποια πρόκληση κι αν καταφύγει μέσα στον Οκτώβριο - Νοέμβριο, ακόμη κι αν υπάρξει σύγκρουση «επί του πεδίου», ουδείς θα τον σταματήσει. Γι’ αυτό και η ελληνική κυβέρνηση ζητά, χωρίς να περιμένει η Ε.Ε. τον Δεκέμβριο, επιβολή κυρώσεων. Διότι τι θα γίνει εάν σε αυτό το χρονικό διάστημα περάσει το «Oruc Reis» στα ελληνικά χωρικά ύδατα (προς το παρόν είναι ακόμα έξω από τα 12 μίλια); Ποιο άλλο όπλο σε επίπεδο διπλωματίας θα απομένει; Οπότε ποια άλλη διέξοδο θα έχουμε πέραν πρόταξης άμυνας «επί του πεδίου», που ως λύση επιβάλλεται να είναι η ύστατη; Ο Ερντογάν «ελάτε στο πεδίο» φώναζε και χλεύαζε ακόμα και προς τη Γαλλία, ότι σε αυτό ούτε αυτή ακόμα θα του αντιπαρατεθεί. Πλέον τέτοιες απειλές απέκτησαν, μετά την νέα έξοδο του «Oruc Reis», νόημα ψυχολογικού πολέμου, ώστε να καμφθεί το φρόνημά μας. Γιατί κατ’ ουσίαν κανένας άλλος δεν θα είναι εκεί, όπως διαμορφώθηκε το «σκηνικό», αν παραβιαστούν τα θαλάσσια κυριαρχικά μας δικαιώματα, για να τον εμποδίσει. Ο Ερντογάν το ξέρει και μας τρομοκρατεί. Ας ελπίσουμε όχι όλους και κυρίως όχι την πολιτική μας ηγεσία.