Πριν να είναι αργά

Η Γερμανίδα «επίτροπος» επιθυμεί να γίνει προσπάθεια για έναν νέο, υψηλού επιπέδου, ευρωτουρκικό διάλογο προς αναθέρμανση των ευρωτουρκικών σχέσεων. Προφανώς, αναστέλλονται οι «κυρώσεις» που είχαν αποφασιστεί ομόφωνα από όλα τα κράτη-μέλη της Ε.Ε. σε βάρος της Τουρκίας, γιατί αυτή έβαλε γεωτρύπανα στα κυπριακά χωρικά ύδατα. Σειρά πλέον παίρνει κι η Ελλάδα, με τον «χάρτη» που παρουσίασε η Τουρκία σε συμφωνία με τη Λιβύη για τη δική των ΑΟΖ. Με αυτόν, οι Τούρκοι σβήνουν την κυπριακή ΑΟΖ και ένα σύμπλεγμα ελληνικών νησιών. Ως να μην έχουμε διά της υφαλοκρηπίδας των χωρικά ύδατα! Κατ’ αυτόν τον τρόπο υπονομεύονται κυριαρχικά μας δικαιώματα. Ομως ούτε στην Ε.Ε. ούτε και στο ΝΑΤΟ πολυνοιάζονται. Κύπρος κι Ελλάδα, βέβαια, δεν έθεσαν θέμα προστασίας των. Παρόλο που η συμμαχία «εγγυάται την ασφάλεια και την ελευθερία των μελών» της. Σίγουρα μας απέτρεψαν, γιατί η παραμονή της Τουρκίας στο ΝΑΤΟ προέχει. Μόνο ο Μακρόν για την ώρα έμεινε να αντιπαρατίθεται στον Ερντογάν. Η Κύπρος επέλεξε να πάρει τον δρόμο προς το Διεθνές Δικαστήριο. Είναι κι αυτό μια «διαμαρτυρία», αλλά δεν είναι λύση. Γιατί ζητήματα που άπτονται των κυριαρχικών δικαιωμάτων ενός κράτους υποστηρίζεται, και ορθώς, ότι δεν τα πας σε δικαστήριο. Η κυριαρχία ενός κράτους είναι αδιαπραγμάτευτη και πρέπει να ασκείται αδιαμεσολάβητα από δικαστική κρίση. Εδώ είμαστε μπροστά σε προσπάθεια διείσδυσης της Τουρκίας σε χωρικά ύδατα άλλων χωρών. Η Κύπρος, βέβαια, ξέρει ότι δεν διαθέτει τη «δύναμη» να εμποδίσει την Τουρκία και γι’ αυτό η διπλωματία της στόχευσε εξ αρχής να χαράξει την ΑΟΖ της από κοινού με το Ισραήλ, την Ελλάδα και την Αίγυπτο. Να έχει επίσης με το μέρος της τις ΗΠΑ αλλά και τη Γαλλία, καθώς δικές των εταιρείες κάνουν γεωτρήσεις στα χωρικά της ύδατα. Ετσι εξηγείται η «αλληλεγγύη» του Μακρόν. Ομως οι ΗΠΑ, όπως όλα δείχνουν, μετέβαλαν τη στάση τους έναντι της Τουρκίας και πλέον της συγχωρούν τα πάντα. Βέβαιο είναι ότι δεν σκοπεύουν να της αντιπαρατεθούν για να προασπίσουν το διεθνές δίκαιο. Οπότε ή μόνοι μας θα προασπίσουμε την κυριαρχία μας ή θα πάρουμε κι εμείς τον «λάθος» δρόμο προς το δικαστήριο. Αν, πάντως, μείνουμε αδρανείς και περιμένουμε λύσεις έξωθεν, όπως τώρα, φοβάμαι ότι δεν θα αργήσει η μέρα που οι «γείτονες», έτσι όπως τους χειρίζονται υποχωρητικά οι ισχυροί, θα φυτέψουν γεωτρύπανα στη θάλασσα έξω από τη Λεμεσό, αλλά και στα Φαλάσαρνα της Κρήτης, στην Κυρά Παναγιά της Καρπάθου, στη Ρόδο, στο Καστελόριζο. Τότε, όμως, θα είναι αργά.