Εκτακτα μέτρα και ευθύνες

Η κυβέρνηση κλήθηκε ξαφνικά λόγω της πανδημίας να λάβει μέτρα προστασίας των πολιτών από τον θανατηφόρο ιό. Μπροστά σε αυτή την απρόβλεπτη ανάγκη προς προστασία μας και εξαιρετικά επείγουσα προς λήψη τέτοιων μέτρων κατέφυγε σε έκδοση πράξεων νομοθετικού περιεχομένου, ήτοι σε πράξεις ληφθείσες κατ’ ουσίαν από πλευράς της, χωρίς να προηγηθούν κοινοβουλευτικός διάλογος και έλεγχος. Τέτοιες πράξεις, πάντως, προβλέπεται να υποβληθούν στη Βουλή προς έλεγχο μέσα σε 40 ημέρες αφ’ ότου παρθούν, αλλιώς παύουν να ισχύουν. Οπότε τέλη Απριλίου πρέπει να συζητηθούν αρμοδίως στη Βουλή. Πάντως χάρη σε αυτόν τον τρόπο και τα έγκαιρα αντανακλαστικά που επέδειξε η κυβέρνηση, πέτυχε ώστε η Ελλάδα να μην πληγεί μέχρι τώρα, όπως η γειτονική Ιταλία, αλλά και η Ισπανία. Αναμφίβολα τούτο συνιστά επιτυχία που θα της πιστωθεί και διεθνώς. Ομως, δεν θα πρέπει να παραβλέψουμε ότι δι’ αυτής της έκτακτης διαδικασίας νομοθέτησης μέτρων παρακάμπτονται στην πράξη η κοινοβουλευτική συζήτηση και ο έλεγχος για το αν θα διατεθούν «πόροι» ικανοί προς χορήγηση στο ιατρικό και νοσηλευτικό προσωπικό της χώρας των αναγκαίων μέσων προς αντιμετώπιση της «πανδύσκολης» αυτής κατάστασης. Ηδη αυτοί διαμαρτύρονται για τέτοιες ελλείψεις. Το ερώτημα που τίθεται είναι αν η κατάσταση, παρά τα ήδη ληφθέντα μέτρα περί αποφυγής διάδοσης του ιού, «ξεφύγει», μήπως ελλείψει τέτοιων «μέσων» αναγκαστούν ιατροί να πάρουν «αποφάσεις» οι ίδιοι για το πόσους και ποιους κατά περίπτωση ασθενείς μπορούν να διασώσουν. Τέτοιο δίλημμα δεν θα έπρεπε, όμως, να κληθούν αυτοί να αντιμετωπίσουν! Το κράτος είναι «υπεύθυνο» προς παροχή σε αυτούς των αναγκαίων μέσων. Γι’ αυτό το ζήτημα έπρεπε να συζητηθεί στο Κοινοβούλιο. Αυτές είναι «πολιτικές αποφάσεις», που καθώς μας αφορούν όλους, πρέπει από αυτό να ελεγχθούν και να ληφθούν. Τώρα και όχι σε σαράντα ημέρες! Κι αν όχι από το Κοινοβούλιο, από «συμβούλιο» πολιτικών αρχηγών. Διαφορετικά η εκ των υστέρων «κριτική» δεν θα έχει και τόση σημασία. Οσο η κυβέρνηση δεν έχει πάρει ακόμα τέτοιες αποφάσεις για πόσους αναπνευστήρες πρέπει να προμηθευτεί, πόσες κλίνες εντατικής θεραπείας χρειάζεται και ποιος «αριθμός» ιατρικού και νοσηλευτικού προσωπικού είναι αναγκαίος προς αντιμετώπιση της κατάστασης, εγκρίνοντας τη σχετική «δαπάνη», όλοι είναι εξίσου υπεύθυνοι, γιατί δεν πίεσαν έγκαιρα μια τέτοια συζήτηση να γίνει. Θα είναι υπεύθυνοι επίσης, εάν οι πληροφορίες που συγκεντρώνονται στον τηλεφωνικό αριθμό 13033 ηλεκτρονικά (οι οποίες υποχρεώνουν τον πολίτη να αποκαλύπτει με ποιον συνοικεί σε ξένη κατοικία) δεν κριθούν ότι προσβάλλουν την «ιδιωτική ζωή» ως ελευθερία του πολίτη και δεν αποφασιστεί σε 40 ημέρες από τώρα η καταστροφή των πληροφοριών που ήδη συγκεντρώθηκαν.