Λάθος πλαίσιο διαλόγου

Ο «πόλεμος είναι στο κατώφλι» ανέγραψε στον τίτλο του γαλλικό περιοδικό. Ο Πρόεδρος Μακρόν είπε ότι με «αποφασιστικό τρόπο» θα αντιμετωπίσει η Γαλλία τις γεωπολιτικές προκλήσεις φωτογραφίζοντας τον Ερντογάν, που προκαλεί αστάθεια στην ανατολική Μεσόγειο και επιχειρεί να εκμεταλλευτεί ενεργειακούς πόρους του βυθού της. Κάνουμε διάλογο με την Ελλάδα, διέρρευσε ο Ερντογάν για να κατευνάσει τις γαλλικές ανησυχίες, «αποκαλύπτοντας» ότι αυτός διενεργείται υπό τη σκέπη της Γερμανίας, υπονοώντας ότι με τριμερή διάλογο υπό τη Γερμανία αποκλείεται να πληγούν γαλλικά συμφέροντα. Ετσι μάθαμε εντέλει οι Ελληνες ότι «συζητάμε» με τους Τούρκους, υπό καθεστώς, μάλιστα, απειλών που διαρκώς εκτοξεύουν εναντίον μας. Μάθαμε, επίσης, ότι ο ελληνοτουρκικός διάλογος οργανώθηκε από τη Γερμανία. Εμείς γνωρίζαμε μέχρι τώρα ως επίσημη θέση της Ελλάδος ότι απειλές και διάλογος δεν μπορούν να συνυπάρχουν! Η αποκάλυψη αυτή, βέβαια, αποδυνάμωσε τη θέση της ελληνικής διπλωματίας, η οποία ζητούσε να αναληφθεί πρωτοβουλία σε επίπεδο Ε.Ε. για να συνετιστεί η Τουρκία και να απέχει από διεκδικήσεις που προσβάλλουν κυριαρχικά μας δικαιώματα. Αφού συζητάτε οι Ελληνες με τους Τούρκους μέσω Γερμανίας, «γιατί» ζητάτε σε επίπεδο Ε.Ε. να προασπίσουμε συμφέροντά σας, μπορούν να αντιτάξουν πλέον δικαιολογημένα αρκετοί εκ των εταίρων μας στην Ε.Ε. Δυστυχώς, επιλέξαμε «λάθος» πλαίσιο διαλόγου. Δεν μπορεί το «λάθος» αυτό να εξωραϊστεί με το επιχείρημα ότι καλό είναι ένας διάλογος να υπάρχει για να αποφευχθεί πολεμική εμπλοκή. Γιατί αυτός ο διάλογος οργανώθηκε ανεπίσημα με διαμεσολαβήτρια τη Γερμανία και όχι επίσημα από την Ε.Ε. Αν ο διάλογος απεφασίζετο σε επίπεδο Ε.Ε., ως γνωστόν οι χώρες-μέλη της οφείλουν αμοιβαία αλληλεγγύη σε τέτοια θέματα έναντι χώρας μη μέλους, μπορούσαμε να πιέζουμε διπλωματικά από θέση ισότιμου μέλους τους εταίρους μας να στοιχισθούν με τις θέσεις μας έναντι της Τουρκίας. Πολύ περισσότερο που ο Μακρόν ζήτησε μια «ευρωπαϊκή πολιτική για τη Μεσόγειο». Πλέον, όμως, μπορούμε; Γιατί εμφανιστήκαμε ανακόλουθοι και ασυνεπείς με τη μέχρι τώρα στρατηγική μας ότι η Ε.Ε. υποχρεούται σε προάσπιση των συμφερόντων μας. Γιατί. Λοιπόν. επιτρέψαμε στη Γερμανία να διαμεσολαβήσει και να οργανώσει έναν τέτοιο διάλογο; Τέτοια «λάθη» που εσωκλείουν κίνδυνο απώλειας διπλωματικής στήριξης από Ευρωπαίους εταίρους είναι ανεπίτρεπτα. Εκτός κι αν αποφασίσαμε η Γερμανία να επιλύσει το «πρόβλημα»! Λόγω, όμως, της διαχρονικά φιλοτουρκικής στάσης της, δεν πρέπει, άραγε, να ανησυχούμε εφεξής πολύ περισσότερο για το αν πράγματι κάτι καλό μπορεί να βγει για τα συμφέροντά μας από έναν τέτοιο «διάλογο» υπό τη διαμεσολάβησή της;